Czy mam depresję? A może jestem po prostu smutny?

Czy mam depresję? Każdy człowiek od czasu do czasu czuje się smutny, przygnębiony, czy zdołowany i zadaje sobie to pytanie. Kiedy życie nie układa się po naszej myśli taka reakcja jest naturalna. Co więcej, nieodczuwanie głębokiego smutku z ważnego powodu, np. po stracie bliskiej osoby, jest niepokojącym objawem, świadczącym o jakichś zaburzeniach sfery emocjonalnej. Ale jeśli przygnębienie towarzyszy nam od dłuższego czasu bez wyraźnego powodu, czy to oznacza, że mamy depresję? Jak odróżnić smutek od depresji?

czy mam depresję fot. shutterstock.com

Z tego artykułu dowiesz się

  1. Czym jest depresja
  2. Jakie są objawy depresji
  3. Jaka jest różnica między smutkiem, a depresją
  4. Kto jest szczególnie podatny na depresję
  5. Co zrobić, jeśli masz objawy depresji
  6. Jak się leczy depresję

1. Czym jest depresja?

Depresja to poważna choroba, która negatywnie wpływa na samopoczucie, sposób myślenia i działania. Zaliczamy ją do chorób cywilizacyjnych, ponieważ z roku na rok na świecie przybywa zdiagnozowanych przypadków depresji. Nieleczona może prowadzić do znacznego wyniszczenia organizmu, a nawet samobójstwa. Szacuje się, że depresja dotyka jednego na 15 dorosłych (6,7%) w danym roku. A co szósta osoba (16,6%) w pewnym momencie swojego życia doświadczy depresji. Depresja dosięga ludzi w różnym wieku, ale amerykańskie badania pokazują, że pierwsze epizody choroby najczęściej występują już w wieku nastoletnim do połowy lat 20.

Nie odkryto „genu depresji”, ale wiemy, że kiedy krewni pierwszego stopnia (rodzice/dzieci/rodzeństwo) cierpią na depresję, inni członkowie rodziny znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka (o około 40%). Depresja skutkuje stanem przygnębienia i utratą zainteresowania aktywnościami, które kiedyś sprawiały przyjemność. Może prowadzić do różnych problemów emocjonalnych i fizycznych oraz zmniejszać zdolność do funkcjonowania w pracy i w domu. Często depresji towarzyszą zaburzenia lękowe oraz różnorakie fobie, które świadczą o długim okresie „ewolucji” depresji. Depresja jest uleczalna, ale działania należy podjąć szybko, ponieważ przedłużający się stan depresyjny jest trudniejszy do wyleczenia i wymaga zaangażowania znacznie większych środków.

ZOBACZ TEŻ: Najlepsze filmy o depresji

2. Jakie są objawy depresji

Aby trafnie zdiagnozować depresję jej objawy muszą trwać co najmniej dwa tygodnie i muszą znacząco różnić się od poprzedniego sposobu funkcjonowania. Objawy mogą być mniej lub bardziej nasilone i mogą przybrać następującą formę:

  • Przygnębienie i smutek
  • utrata zainteresowania czynnościami, które wcześniej sprawiały przyjemność
  • brak łaknienia
  • zmiana masy ciała bez związku z dietą
  • bezsenność, lub przeciwnie - nadmierna senność
  • uczucie ciągłego zmęczenia i braku energii
  • pojawienie się bezcelowej aktywności, niezdolność do siedzenia w spokoju- chodzenie w kółko, skubanie włosów, skórek
  • spowolnienie mowy, ruchów
  • dokuczliwe poczucie winy, bezwartościowości
  • problem z koncentracją uwagi
  • poczucie braku sensu swojego życia
  • myślenie o śmierci, odejściu z tego świata, jako rozwiązaniu swoich problemów

Oczywiście depresję poprawnie może zdiagnozować lekarz psychiatra, natomiast możesz sam wstępnie się przetestować online, wyszukując w Internecie test Beck’a.

ZOBACZ TEŻ: Męska depresja jest inna niż kobieca

3. Jaka jest różnica między smutkiem a depresją?

Nastrój wszechogarniającego smutku jest charakterystyczny dla depresji. Ale depresja ma znacznie szerszy zakres i dotyka więcej obszarów, niż tylko nastroju. Depresja jest poważną chorobą, która ma wiele objawów zarówno psychicznych, jak i fizycznych. Mówi się, że bywa chorobą śmiertelną, ponieważ w wielu przypadkach chorzy mają uporczywe myśli samobójcze. Depresja może być wywołana przez jakieś konkretne zdarzenie, ale może też pojawić się nagle, bez oczywistego powodu.

Jak to się ma do smutku? Otóż, jeśli jesteśmy smutni, bo rozstaliśmy się z partnerką, straciliśmy pracę, czy wydarzyło się coś jeszcze bardziej przygnębiającego, to nie ma w tym niczego niepokojącego. Smutek jest całkowicie adekwatną reakcją na takie zdarzenie. Jest to z pewnością przykry stan, ale po pewnym czasie mija i nastrój wraca do normy. W pewnych przypadkach jednak ten przedłużający się smutek może przekształcić się w depresję.

Ból i żałoba po stracie bliskiej osoby jest szczególnie intensywnym rodzajem smutku i może być mylona z depresją, jednak różnią się pod wieloma ważnymi względami:

  • w żałobie uczucia przychodzą falami, a ból jest często przemieszany z dobrymi, a nawet zabawnymi wspomnieniami o zmarłym. Natomiast w depresji nastrój jest obniżony przez większość czasu.
  • w głębokim smutku nie zmienia się nasza samoocena, natomiast w depresji powszechne jest poczucie bezwartościowości, a nawet nienawiść do siebie.
  • kiedy tęsknisz za zmarłym bliskim możesz czasem mieć fantazje o śmierci i dołączeniu do bliskiej osoby, natomiast w depresji myśli samobójcze są spowodowane nienawiścią do siebie, poczuciem bezwartościowości swojego życia, lub pragnieniem zakończenia bólu, jaki niesie życie z depresją.

4. Kto jest szczególnie podatny na depresję?

Depresja jest demokratyczną chorobą i może dotknąć każdego, nawet osoby, które mają bardzo dobre warunki życia. Często słyszymy krzywdzące opinie ludzi, którzy nie rozumieją, na czym polega depresja: „Ona ma depresję?! Chyba z nudów”. Bezsasadne jest pytanie: „A skąd ci się wzięła ta depresja, przecież nie masz żadnego powodu”. Istnieją jednak czynniki, które mogą zwiększać ryzyko zapadnięcia na tę chorobę.

  • biochemia mózgu: zmiana w poziomach neuroprzekaźników, obniżenie poziomu serotoniny.
  • genetyka: nie są to do końca zbadane mechanizmy, jednak wiemy, że jeśli jedno z bliźniąt jednojajowych ma depresję, drugie ma 70% szans na zapadnięcie na nią w pewnym momencie życia.
  • osobowość: są typy osobowości szczególnie zagrożone depresją – to ludzie o niskiej samoocenie, pesymiści, jednostki nadwrażliwe.
  • środowisko: życie w przemocowej rodzinie, wykorzystywanie, bieda.
  • choroby: depresja często towarzyszy przewlekłym chorobom, takim jak nowotwory, cukrzyca, udar mózgu, choroby serca, choroby tarczycy, choroby związane z przewlekłym bólem.

5. Co zrobić, jeśli masz objawy depresji?

Idź do lekarza psychiatry. Nie potrzebujesz skierowania, umów się na wizytę i nie obawiaj się niczego. Wizyta przebiegnie w życzliwej atmosferze i gwarantujemy, że nikt się nie będzie z Ciebie śmiał, ani radził, żebyś „wziął się w garść”. Dobra wiadomość jest taka, że ​​depresję można leczyć. Co więcej, depresja jest jednym z najłatwiej uleczalnych zaburzeń psychicznych. Od 80% do 90% osób z depresją dobrze zareaguje na leczenie farmakologiczne. Prawie wszyscy pacjenci odczuwają ulgę w objawach.

ZOBACZ TEŻ: Jak pomóc bliskiem z depresją

Przed diagnozą lekarz powinien przeprowadzić dokładny wywiad, a w niektórych przypadkach może jeszcze prosić Cię o przeprowadzenie badania krwi, aby upewnić się, że depresja nie jest spowodowana stanem chorobowym, takim jak problem z tarczycą lub niedoborem witamin. Wywiad pomoże lekarzowi zidentyfikować objawy, zbadać historię medyczną, sytuację rodzinną, a także inne czynniki środowiskowe w celu postawienia diagnozy i zaplanowania terapii. Nie wahaj się pytać o wszystko, co Cię interesuje i co może być istotne w

6. Jak się leczy depresję?

Farmakoterapia depresji

Jako, że w depresji obserwuje się zmienioną biochemię mózgu, na ogół choremu proponuje się leki przeciwdepresyjne, które najogólniej rzecz ujmując, zwiększają poziom serotoniny w mózgu. Leki te nie są środkami uspokajającymi, ani nie uzależniają. Są dobrze przebadane i bezpieczne. Pierwsze pozytywne rezultaty widać dopiero po około trzech tygodniach, dlatego nie należy się łatwo zrażać, tylko przyjmować dokładnie zalecaną dawkę. Jeśli zdecydujemy się na leczenie farmakologiczne, to bardzo istotne jest przestrzeganie terminów wizyt kontrolnych, ponieważ w przypadku działań niepożądanych leku, lub niewielkiej poprawy lekarz może przepisać inny lek przeciwdepresyjny, lub zmienić dawkę. Ważne, aby informować lekarza o wszelkich zmianach w nastroju, ale też o innych objawach, takich jak zmiany apetytu, snu, czy libido. Leki będziesz zażywał do ok. 6 miesięcy po ustąpieniu objawów. Niekiedy dłużej, w przypadku pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.

Psychoterapia depresji

„Terapia rozmową” jest zalecana przez psychiatrów, jako wsparcie farmakoterapii. W badaniach wykazano, że terapia poznawczo-behawioralna ma dużą skuteczność w leczeniu depresji. Terapia poznawczo-behawioralna pomaga rozpoznać swoje zniekształcone schematy myślowe i przekonania, które wzmacniają stan depresyjny, a także uczy radzenia sobie z sytuacjami trudnymi w bardziej pozytywny sposób. W zależności od nasilenia depresji leczenie może potrwać kilka tygodni lub kilka lat, to bardzo indywidualna sprawa. W wielu przypadkach znaczną poprawę można osiągnąć w ciągu 10 do 15 sesji.

REKLAMA