2009.11.18

Moc jest w Tobie!

ZOBACZ TAKŻE

ZDJĘCIA

Starałem się dzielić dystans na odcinki i podchodzić do kolejnego tak, jakby było to nowe zadanie. Wtedy rzeczywiście dochodzi do autosugestii opartej na przekonaniu, że sił przecież wystarczy mi na następne 5 km, a potem powalczę o kolejne 5, później o kolejne 5, nie zaś w sumie o pozostałe 30.

Oszukiwać się można również przez zapominanie o pokonanym dystansie. Tak zrobiłem na MŚ w Paryżu w 2003 roku, gdy 5 km do mety wmówiłem sobie, że teraz powinienem tak przyspieszyć, jakbym kończył nie pięćdziesiątkę, ale dwudziestkę. Różnica była nie byle jaka, bo w nogach miałem przecież nie 15, ale 45 km.

Każdy medal był dla mnie nowym wyzwaniem, który nie ma nic wspólnego z przeszłością. Wyjątkiem była walka w Atenach, gdzie zdobycie złota było dla mnie kropką nad "i".

Artur Partyka - wicemistrz olimpijski, medalista mistrzostw świata i Europy w skoku wzwyż:

Pierwszy kontakt z treningiem psychologicznym miałem w 1988 r., przed MŚ Juniorów. Wtedy było to dla mnie coś zupełnie nowego, ale na tym poziomie trzeba szukać przewagi nad przeciwnikami na każdym polu. W 1991 r. był to już ważny element przygotowań startowych. Składały się one z programów relaksacyjnych, wizualizacyjnych, motywacyjnych i pobudzających.

Ich formy i dobór były dostosowane do danego etapu przygotowań i przede wszystkim do mojego nastroju. W okresie mocnego treningu, w okresie akumulacji, relaksacja pomagała mi lepiej znosić obciążenia. Były to techniki oddechowe, joga, muzyka. W okresie przedstartowym wprowadzałem coraz więcej wizualizacji i elementów motywacyjnych. Szczególnie ważna była ocena stanu mojego umysłu, by dobrać do niego najlepsze techniki psychologiczne. Pomagały mi w tym np. testy wykorzystujące barwy: kolejność wyboru kolorów na kolejnych kartkach dawała obraz moich emocji.

Już w czasie zawodów, czekając na swoją kolejkę, stosowałem techniki oddechowe, aby wyeliminować niekorzystne napięcie związane ze startem. Przed samą próbą, często już na rozbiegu, następowała wizualizacja skoku. Najważniejsze, by był to płynny obraz - od postawienia pierwszego kroku do wylądowania.

Podczas konkursów skoku wzwyż trzeba wielokrotnie wyzwalać z siebie maksimum możliwości. Trudność w wykorzystaniu psychiki wiąże się z osiągnięciem jak najlepszego stanu emocji i utrzymaniem go na w miarę stałym poziomie. Tutaj chciałbym podkreślić bardzo ważną rzecz. Przygotowanie psychiczne nie zastąpi przygotowania fizycznego. Umysł musi czuć, że ciało jest w dobrej formie, a psychika pozwala jedynie na wyeksponowanie maksimum możliwości.

Oczywiście, trening psychologiczny w tym pomaga, pewne predyspozycje trzeba jednak mieć zakodowane. Jak choćby umiejętność podnoszenia się po niepowodzeniach. Jak powiedział Siergiej Bubka, wielkiego sportowca poznaje się nie po tym, jak osiąga szczyt, ale po tym, jak znosi porażki po osiągnięciu sukcesu i jak przez to staje się jeszcze lepszy. A moja rada dla wszystkich, którzy chcą osiągać swoje własne granice brzmi: "Uwierz w siebie!".

Poprzednia 1 2 3 4 5

4.7

głosów: 128

Dodaj komentarz Wyślij znajomemu Dodaj do ulubionych Drukuj