Marcin Gortat: po mojemu albo wcale

fot. Andrzej Tyszko

Adam Furyk

Mimo że wielu skreślało go już na początku kariery, Marcin Gortat, jeden z czołowych graczy NBA, udowodnił, że zwykły chłopak z łódzkich Bałut może osiągnąć wielki sukces. Wystarczą cechy, na które stać każdego faceta: pracowitość, determinacja i ambicja.

ZOBACZ TAKŻE

ZDJĘCIA

więcej zdjęć

Hala sportowa w krakowskiej Nowej Hucie aż drży od głuchego dźwięku piłek uderzających o parkiet, pisku sportowych butów i krzyków setki rozemocjonowanych dziewcząt i chłopców, nad którymi góruje potężna sylwetka Marcina Gortata. Choć mógłby teraz leżeć na plaży na Hawajach i sączyć przez słomkę zimnego drinka, center Phoenix Suns od kilku godzin w niemiłosiernie nagrzanym przez słońce budynku prowadzi obóz koszykarski zorganizowany przez jego Fundację MG13.

Siedzę na niewielkich trybunach z rodzicami biegających i skaczących po boisku dzieci. Obserwuję, jak jedyny polski koszykarz w lidze NBA wraz z kilkoma trenerami uczy uczestników Marcin Gortat Camp kozłowania, rzutów i obrony, zarażając ich swoją pasją do koszykówki.

Przyjechałem do Krakowa, by z nim porozmawiać, ale już wiem, że trzeba będzie umówić się na inny termin. Marcin jest tak zaangażowany w prowadzenie treningu, zabawy z maluchami, sędziowanie meczów, odpowiadanie na pytania i rozdawanie autografów, że nie ma szans, aby zamienić z nim choć kilka zdań. Jednak mimo pełnej koncentracji na tym, co się dzieje na boisku, szeroki uśmiech ani na chwilę nie znika z jego twarzy.

"Spłacam w ten sposób dług zaciągnięty wobec ludzi, którzy nauczyli mnie koszykówki i pomogli mi rozwinąć moją karierę. Chciałbym, aby dzięki naszym obozom te dzieciaki pokochały kosza tak mocno, jak ja" - powie później Marcin.

Rozmawiamy niedługo po zakończeniu Marcin Gortat Camp: corocznej akcji, która w tym roku objęła 8 obozów dla tysiąca dzieci i nastolatków w całej Polsce. Widać, że Marcin jest zmęczony trwającym blisko miesiąc podróżowaniem z miasta do miasta, ale kiedy pytam o akcję, ożywia się.

"Było super! Wszystko wyszło tak jak planowaliśmy - mówi. - Takie rzeczy są dla mnie bardzo ważne. Może to zabrzmi pompatycznie, ale chciałbym na emeryturze usiąść w fotelu otoczony dziećmi, z kobietą u boku i psem u stóp, wiedząc, że ludzie będą pamiętać i szanować mnie nie tylko za to, co osiągnąłem jako koszykarz, ale i za te rzeczy, które robiłem poza parkietem" - wyjaśnia.

Obserwując jego poczynania, można nabrać przekonania, że od blisko dekady Marcin robi wszystko, co trzeba, by jego marzenie się kiedyś spełniło. Tak jakby konsekwentnie realizował plan, którego zalążkiem była nieśmiała myśl sprzed 10 laty, że być może ma szansę stać się kiedyś całkiem niezłym koszykarzem.

Wiara

Rok 2002. To właśnie wtedy za namową nauczyciela wuefu po raz pierwszy poszedł na koszykarski trening. Przypadkiem, w zamian za obietnicę pomocy w nauce, którą trudno było mu pogodzić z wyczynowym uprawianiem sportu. Marcin trenował skok wzwyż i piłkę nożną, w obu tych dyscyplinach odnosząc nawet sukcesy, ale dopiero kiedy wziął do ręki pomarańczową piłkę do kosza, poczuł ze stuprocentową pewnością, że to sport właśnie dla niego.

1 2 3 4 5 Następna

4.5

głosów: 36

Dodaj komentarz Wyślij znajomemu Dodaj do ulubionych Drukuj